2012

Het is acht uur in de ochtend, de deurbel gaat. Daan drukt vanuit zijn bed op de automatische deuropener om de voordeur van zijn aangepaste huis open te doen. “Goedemorgen!!! Het zonnetje schijnt! Heb je lekker geslapen??!! We zullen je eens even lekker wassen!”, gilt de vrouw die hem komt helpen met opstaan. Daan zwijgt.

De vrouw stormt de slaapkamer binnen, loopt met ferme passen door naar de aangrenzende badkamer en terwijl ze de waskommen en handdoeken bijna laat vallen, rukt ze zijn kledingkast open. “Zo, wat zullen we vandaag eens aan doen?”, vraagt de vrouw op schrille toon. Zonder op zijn antwoord te wachten trekt ze kleding uit de kast, “dit is lekker makkelijk, ik heb niet veel tijd”, zegt ze terwijl ze een joggingpak op bed gooit. Daan zwijgt en kijkt op de klok.

Om kwart over acht gaat opnieuw de deurbel. Daan doet de deur open en een man, vallend onder de WMO-regelgeving, komt zijn boterham smeren en koffie zetten. “Het staat klaar!”, roept de man terwijl hij de deur weer uitgaat. Even later zit Daan gekleed in joggingpak in zijn rolstoel, de vrouw klokt uit, struikelt half over de deurmat en rent door naar de volgende cliënt. Daan staart naar de deur, drinkt de laatste slok van zijn koffie, verplaatst zich langzaam naar het raam en kijkt naar buiten.

Het is een komen en gaan van mensen die op weg zijn naar hun werk of die hun kinderen naar school brengen. Over een uurtje komt Remy, het zoontje van de overbuurvouw om Daan te helpen met boodschappen doen. Twee keer in de week komt er iemand uit de wijk als mantelzorger om Daan daarmee te helpen. Remy valt af en toe in als zijn moeder het te druk heeft. Remy doet Daan aan zijn eigen zoontje denken. Hij mist hem. Om het weekend komt hij logeren bij Daan. Als hij een vrijwilliger kan regelen dan gaan ze samen weg om leuke dingen te doen.

Daan denkt terug aan de tijd waarin hij volwaardig mee kon doen. De tijd waarin hij ondanks zijn handicap gewoon werk had en op een gelijkwaardige manier partner en vader kon zijn. In acht jaar had Daan zijn leven opgebouwd met behulp van goede voorzieningen als het Persoonsgebonden Budget en de mogelijkheid om zelfstandig te wonen in een aangepaste ADL-clusterwoning. Hij was het voorbeeld van een geslaagd participatie en integratie beleid. Met de komst van het nieuwe kabinet werd er stelselmatig van alle kanten op voorzieningen bezuinigd. Het werd steeds lastiger voor Daan om zijn zorg goed te regelen.

Er kwam een steeds grotere druk te liggen op zijn partner om taken over te nemen. Als klap op de vuurpijl besloot het kabinet vorig jaar om de zorg die hij nu in zijn woning kreeg, onder de AWBZ regels te laten vallen. Daan had daardoor geen recht meer op een Persoonsgebonden Budget. Hij kon daardoor de hulp op zijn werk niet meer goed geregeld krijgen. In huis kon hij bepaalde soorten zorg, die niet door de ADL-cluster geleverd konden worden, niet meer ondervangen. Hij kon zelfs niet meer zelf de tijden bepalen waarop hij hulp kreeg. Er was nu een weekrooster met de tijden waarop hij moest opstaan, naar bed gaan en douchen. Hij kreeg geen hulp meer met eten koken, iets dat hij op zich had genomen om zijn partner te ontlasten die ook vier dagen werkte.

Het was sluipend gegaan, steeds meer moest hij aan zelfstandigheid en autonomie inleveren, steeds meer werd hij afhankelijk van mantelzorgers, vrijwilligers en zijn vriendin. Steeds meer werd hij afhankelijk van de welwillendheid van anderen. Toen kwam dat moment, die avond, waarop zijn vriendin aangaf hun relatie op deze manier niet meer te zien zitten. Toen was Daan echt alles kwijt.

Gelukkig heeft hij mogen proeven aan hoe het is om echt te leven, te participeren en integreren. Ach, de kindertjes in Afrika hebben het veel slechter.

Advertenties
Geplaatst in Politiek | 5 reacties

Oma

Het is 0u55. Ik lig op bed, mijn koffer en tas zijn gepakt. Nog een paar uur en dan ga ik richting Schiphol. Naar Egypte, de zon, de Rode Zee, de mensen die ik daar ken. Lekker duiken en octopussen zoeken. Weg van alles, heerlijk ontspannen en alles achter mij laten, even niet bezig zijn met alles wat “moet”. Puur genieten.

Dan een onbestemd gevoel. Een koude rilling, een wee gevoel in mijn buik. Ik probeer het te negeren. De telefoon gaat, mijn tante. Oma is net overleden.

De koude rilling valt op z’n plek. Dat verwart mij. Als op de automatische piloot neem ik de boodschap van mijn tante aan en zeg dat ik morgenochtend kom. Ik hang op en staar voor mij uit. Het is code rood. Mijn calamiteitenplan treedt vanzelf in werking. Alle gevoelssignalen worden geblokt. De wereld staat stil.

In de verte hoor ik een tsunami van gevoel aan komen razen. Blijkbaar zijn er wat blokkades doorgebroken. Langzaam dringt tot mij door dat datgene wat ik altijd weigerde te geloven toch was gebeurd. Uit alle macht probeer ik de blokkades weer op te bouwen. Het helpt niet meer. Ik breek. De tsunami spoelt door mijn lijf, stille tranen zoeken hun weg over mijn wangen en mijn hals, om zich daarna te versmelten met mijn nachtkleding.

Vandaag is het alweer een jaar geleden. Een jaar waarin ik mij meer bewust ben geworden van wie ik ben. Waarin ongrijpbare familiebanden langzaam vorm krijgen en bestaande vriendschappen sterker zijn geworden. Een jaar waarin ik nieuwe mensen heb ontmoet, andere wegen ben ingeslagen, duidelijke keuzes heb gemaakt en een waardevolle vriendschap rijker ben.

Ik lees het boek “1000 dagen dwangarbeid”, geschreven door mijn opa. Daarin vertelt hij over het werkkamp waar hij als Hollandse jongen in de Tweede Wereldoorlog te werk is gesteld en hoe hij een Russisch meisje, mijn oma, leerde kennen. Ik krijg een kijkje in hun belevingswereld en geschiedenis. Terwijl ik het lees realiseer ik mij dat als sommige dingen anders waren gelopen ik niet had bestaan.

Oma hangt om mijn nek, althans, een deel van haar. Over een paar weken gaan we naar Kiev, de plek waar oma is geboren en getogen, en brengen haar terug naar haar roots. In mijn gedachten en in mijn hele zijn draag ik haar met mij mee.

“Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”

Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

Stalen Ros

Met mijn aankoppelfiets nog vast aan mijn rolstoel sta ik in de rij voor de schouwburg te wachten tot ik naar binnen kan. Een vrouw schuin voor mij tikt haar vriendin aan, wijst naar mij en roept: “Ooooh, dat is bijzonder zeg, kijk!” Ik glimlach en  maak een gracieuze buiging, “dat hoor ik niet vaak, dank u wel mevrouw”.

De omstanders lachen, de vrouw kijkt naar mij alsof ze net haar eigen kat met een stoomwals heeft overreden. Ze begint te schuimbekken, dendert op mij af en neemt mij in een innige houtgreep. “Oh meisje toch, zo bedoelde ik dat niet!” Naar adem happend worstel ik mij los en kijk haar geschrokken aan. Weer duikt ze op mij af, klemt mijn hoofd tussen haar handen, drukt mij tussen haar enorme boezem en ergens in de verte hoor ik een berouwvolle stem: “Het spijt me, je moet het niet zo opvatten. Vind je het heel erg dat ik dat zei?” Ik produceer een geluid dat mij doet denken aan mijn poging tot antwoorden bij de tandarts terwijl mijn kaken ontwricht worden. De vrouw begint te huilen en stort op haar knieën. “Sorry, hoe kan ik het goed maken,  ik vind het zo erg dat ik je dit heb aangedaan.”

Ik krijg amper lucht, mijn bewustzijn vervaagd en ik word een Koninklijke fee op haar stalen ros. Ik pak mijn toverstaf, “u bent vergeven, ga heen en zoek uw stoelnummer”. De vrouw kijkt mij dankbaar aan en met knikkende knieën en steunend op de schouder van haar vriendin loopt ze de schouwburg binnen. “Nog meer mensen?”, vraag ik. Een voor een knielen de mensen voor mij neer.

“Mag ik uw kaartje?”, de knielende mensen zijn verdwenen en ik kijk verbaasd naar de uitgestoken hand van het schouwburgmeisje.  Terwijl ze mijn kaart scant zeg ze: “wat een raar mens was dat. Jullie zijn toch ook net als normale mensen.”

Geplaatst in Fun | Een reactie plaatsen

Obelix

“Jij bent April toch?”, vraagt een man aan mij terwijl ik in een café-restaurant mijn koffie drink. “Dat klopt. En u bent?” Enthousiast wordt er een hand uitgestoken en de man stelt zich voor. “Mike. Ik heb je blog gelezen over die Dogwhisperer.” Daarna praten we kort over de blog, de uitzending, mijn visie, mijn blogteksten en mijn werkzaamheden als theatermaker.

Overrompeld door deze herkenning en mijn blogstatistieken, mailbox en Twitter berichten die het tempo van de AEX hebben, overdenk ik de afgelopen dagen. De uitzending van Pauw & Witteman met als gast Martin Gaus streek mijn sterke gevoel voor rechtvaardigheid tegen de haren in. Zoals te lezen in mijn blog “Territoriale Agressie” kon ik niets anders dan recht uit mijn hart dit opschrijven en Nederland laten weten wat ik van die uitzending vond.

Maar er gebeurde meer. Opeens was je een voor of tegenstander. Vlogen de scheldwoorden over deze twee mannen over Twitter en in mijn mailbox. En was het niveau van discussies op fora gedaald tot het verhaal van de klok en de klepel.

Wonderbaarlijk hoe er opeens kampen van goed en fout ontstaan. Van mensen die Martin Gaus via de email bedreigen omdat hij hun idool Cesar Millan heeft afgekraakt. Gedrag waarvan ik zeker weet dat het afgekeurd zou worden door hun Dogwhisperer die mensen naar hun eigen gedrag laat kijken en de lijfspreuk “calm and assertive” heeft. En van mensen die, alsof hij het uitschot van de aarde is, Cesar Millan veroordelen.

Ik vraag mij af of deze mensen een hond hebben. En nog meer vraag ik mij af of deze mensen een stabiele en goed luisterende blije hond hebben. Want welke methode je ook hanteert, het gaat er toch echt om dat je begrijp wat je doet, waarom je het doet en wanneer je het moet toepassen. Bereid bent eerlijk naar jezelf te kijken, naar wat jouw aandeel is en wat je zou moeten veranderen.

Een ding ben ik wel eens met de kritiek op het programma “The Dogwhisperer”; juist voor bovengenoemde groep mensen, kan het programma aanleiding zijn om op een verkeerde manier met correcties aan de slag te gaan. Juist die mensen zullen de tekst “Don’t try this at home without professional help” niet op waarde schatten.

Anderen zullen zich meer verdiepen, nadenken en begrijpen dat hij een deskundige is met vele jaren ervaring, waardoor het programma voor hun een verrijking kan zijn. Overigens, ook lang niet alle clicker methode gebruikers zijn goede gebruikers. Het vergt ook inzicht, goede begeleiding en oefening om een hond het gewenste en beoogde gedrag aan te leren. Ik wil ze de kost niet geven die te laat of inconsequent “klikken” en daardoor hun hond een ander gedrag leren dan de bedoeling was.

Mijn koffie is op. Nog steeds verbaasd over alle reacties, het aantal blog bezoekers dat tot boven de duizend oploopt en geraakt over de wijze waarop mensen met elkaar omgaan reken ik af en ga richting huis.

Rare jongens die mensen.

Geplaatst in Fun | Tags: , , , , , | 1 reactie

Territoriale Agressie

“Vanavond komt Martin Gaus bij Pauw en Witteman praten over het succes van Cesar Millan”, meldt een vriendin mij enthousiast. Als Cesar Millan fan en voorstander van de clicker methode die ik gebruik om (hulp)honden te trainen, wil ik dit natuurlijk zien.

“Wat kan deze man?”, is de vraag aan Martin Gaus. “Dertig jaar geleden deed ik ongeveer hetzelfde. Ik corrigeerde een hond, eigen schuld dikke bult. Je moet een hond niet met angst en vermijdingsgedrag groot brengen. Wat je nu ziet bij Cesar is dat het heel erg fout gaat. Het is belachelijk. Het is gevaarlijk. Ik zal iets voor doen – waarbij Gaus een kssst-geluid en een totaal zinloze beweging maakt richting de presentatoren. Een hond schrikt daarvan, wordt angstig en zal zich terughoudend opstellen. Waarbij Cesar dan heel triomfantelijk roept: “Kijk eens, ik heb hem tot rust gekregen!” Maar in wezen is de hond doodsbang!”, aldus Gaus.

Na deze bijzonder heldere analyse over het succes van Cesar, worden er zeer korte fragmenten getoond die de indruk wekken dat de dogwhisperer honden wel zeer hard en fysiek aanpakt. Als het al geen mishandelen is. Overigens ken ik bijna alle afleveringen en weet dat deze beelden zeer uit hun verband zijn gehaald. Na zeven en een halve minuut stelt Jeroen Pauw een zinnige vraag. “Het gaat natuurlijk vooral om honden die bijvoorbeeld een trauma hebben, bang zijn of agressief gedrag vertonen die bij Cesar Millan komen. Welke methode is daar dan geschikt voor?”

Onze expert legt op wederom zeer capabele wijze uit: “Je hebt ras typische gebreken, zoals bijvoorbeeld agressie. En je hebt honden die niet goed gesocialiseerd zijn. Een psychiater begint bij een mens die zo veel heeft gemist in zijn jeugd niet eens aan een behandeling. Als het bij een hond zo verkeerd is gegaan is het bijna reddeloos.”

Na deze heldere uiteenzetting is mij helemaal duidelijk waarom Cesar zo’n succes heeft en hoe het kan dat hij zoveel honden en mensen weer in balans krijgt. Honden – en mensen- die door Martin Gaus al bij voorbaat als reddeloos zijn bestempeld. Het laatste stuk van de onemanshow “Martin Gaus en zijn territoriale agressie” wordt gevuld met een onsamenhangende en incompetente uitleg over de clicker methode en het benadrukken van zijn aanstaande eigen televisie programma.

Een goede analyse zou zijn dat Cesar Millan vooral de mensen bewust maakt dat hun gedrag effect heeft op het gedrag van de hond. Hij leert mensen om naar zichzelf te kijken. In zijn programma zie je de hond veranderen, maar nog veel belangrijker is dat de eigenaren veranderen. Niet zelden zie je de onrustige, zenuwachtige en instabiele eigenaren zich ontwikkelen tot rustige, zelfverzekerde, positieve  en bereidwillige mensen. En alleen dan kan je de veranderingen die Cesar heeft ingezet zelf doorzetten. Dan kan je een veilige en prettige basis met je hond creëren en behouden.

De correctie die hij gebruikt is vooral om gedrag te doorbreken en ongewenst gedrag af te leren. De clicker methode is vooral geschikt om nieuw gedrag aan te leren. Een essentieel verschil. En dan bedoel ik niet een hond op tafel laten staan en uit een glas water laten drinken.

Het is de kunst om beide methodes te combineren. Te begrijpen wanneer je wat moet toepassen, op welke manier en op welk moment. Een hond trainen en het gewenste gedrag behouden heeft alles te maken met naar jezelf durven kijken en toegeven dat jij blijkbaar de verkeerde signalen afgeeft als je hond niet het gewenste gedrag vertoont. En dat is voor ons mensen het moeilijkste wat er is (zie ook mijn blogtekst “Attributie”).

Ik ben verbijsterd over het gebrek aan journalistieke verdieping van de heren Pauw en Witteman. Dit twaalf minuten durende optreden lijkt niets anders dan een goedkope pr-campagne voor de heer Gaus himself. Inhoudelijk zegt hij niets zinnigs. Hij roept wat termen ondersteund door uit zijn context gerukte beelden en geeft op geen enkele wijze antwoord op de vragen.

Wat Gaus doet is appels met peren vergelijken. Het is het verhaal van de klok en de klepel en voor iemand met zijn kennis kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat dit een heel ander doel dient dan het succes van Cesar komen toelichten.

Het zou Pauw en Witteman sieren als ze Cesar Millan zelf uitnodigen. Een gesprek samen met Martin Gaus lijkt mij een goede optie.

Eens kijken of Dhr. Gaus dan nog zo hard blaft.

Geplaatst in Opinie | Tags: , , , , , , , , | 29 reacties

Attributie

Mijn kat kijkt geconcentreerd naar de dichte huiskamerdeur. Als een standbeeld zit hij daar. Ik vermoed dat hij zijn telekinetische gave aan het uitproberen is. Benieuwd naar hoe lang hij dit volhoudt, kijk ik net zo geconcentreerd naar hem als hij naar de deur. Na een paar minuten word ik ongeduldig. “Beweeg nou!”, denk ik.

Ik word onrustig, wil bewegen, wat anders gaan doen. Als ik dat zou doen, zal mijn kat ook op mij gaan reageren. Dan weet ik nog niet hoe lang hij dit volhoudt. Oké, nog even dan.

Na zeven minuten ben ik het zat. Ik weet wat mijn kat wil en raak geïrriteerd door zijn passieve houding. In tegenstelling tot mijn andere kat, die vindingrijk en volhardend is. Ik maak de deur open en hij loopt de andere kamer in. Aangeleerde hulpeloosheid. Ik vraag mij af wanneer en hoe dat bij deze kat is ontstaan.

Het gedrag van mijn kat vertalend naar de mens beland ik achter internet en ik google naar “aangeleerde hulpeloosheid”. Ik lees over attributie, fundamentele attributiefouten, self-serving bias, klassieke conditionering, operante conditionering en motivatie.

Conclusie:
Om gelukkig in het leven te staan kan je het beste:

1. Altijd de ander of de situatie de schuld geven zodat jouw zelfbeeld hoog blijft.

2. Zorgen dat je een lastige situatie van te voren zo inkleed dat je bij mislukken die situatie de schuld kan geven.

3. Je hulpeloos opstellen, want er zijn altijd wel anderen die het voor je oplossen.

Niet eens met wat ik schrijf? Slecht stuk? Aan mij ligt niet, het is jouw gebrek aan buiten de kaders denken. Bovendien kan ik er niets aan doen, want ik sta onder tijdsdruk, heb een nacht doorgehaald en acht jointjes op, de hond vraagt om aandacht, de regen tikt tegen de ramen en het onderwerp is heel erg complex. Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik zo ben?

En mijn kat ook niet.

Geplaatst in Fun, Persoonlijk | Tags: , , , , , | 2 reacties

2011

Het nieuwe tijdperk is aangebroken, of ik ben via een wormgat in een andere ruimte-tijd dimensie terecht gekomen. Om mij heen wanden vol handscanners. Daarnaast informatiezuilen met handleidingen. Ik kijk om mij heen en zie geavanceerdere winkelwagentjes dan ik ken uit mijn eigen wereld. Om niet op te vallen doe ik de andere mensen na. Ik pak mijn bonuskaart, hou deze voor een kast met ingebouwde scanner en pak de handscanner die ergens halverwege de wand oplicht.

Een blik op mijn boodschappenbriefje, dan op zoek naar het bijbehorende product om vervolgens de handleiding voor de scanner erbij te pakken. Ik kijk om mij heen en zie iedereen hetzelfde doen. Sommige hangend op het boodschappenkarretje, anderen druk overleggend, ruzie makend of vertwijfeld rondkijkend. Het doet me denken aan de speurtochten van vroeger op schoolkamp.

Ik aanschouw hoe een hoog bejaarde, krom gegroeide dame, geconcentreerd en bijna in slow motion doelgericht op de schappen af gaat. Als ze de schap dicht genoeg genaderd is schuift haar arm naar voren, beweegt tot een hoek van zestig graden ten opzichte van haar oksel, haar hand opent zich en precies wanneer dit proces voltooid is bereikt ze het product dat ze moet hebben. Haar hand omsluit het pak en in omgekeerde volgorde voltooid zich hetzelfde proces. Met diezelfde concentratie houdt ze de streepjes code voor de scanner en plaatst haar aankoop met militaire precisie in haar tas.

Ik vervolg mijn weg naar de komkommers. Weer terug bij mijn winkelwagentje realiseer ik mij dat een komkommer geen streepjescode heeft. Ik pak de handleiding erbij en lees het stappenplan nog eens door. Niets over komkommers zonder streepjescode. Ik lees verder onder het kopje “Wat u moet weten en wat u moet doen”. Ah, ik moet naar een weegapparaat, dan het stickertje pakken, de barcode scannen en indien ik twee van dezelfde producten heb, moet ik de barcode ook twee keer scannen.

Nadat ik al mijn boodschappen heb, begeef ik mij naar de wand die betaalpaal wordt genoemd en lees het hoofdstuk “reken af bij de betaalpaal”. Om de 5 seconden klinkt een digitale vrouwenstem: “bedankt en tot ziens”. Even waan ik mij op Schiphol, “Mind your step, Mind your step”. Ik kijk op en zie mensen hun kassabon voor een scanner houden. Daarna opent zich de gate naar hun thuiswereld.

Rechts van mij passeert de bejaarde dame die doelgericht en met de met precisie ingepakte tas in haar winkelwagentje op de poortjes af gaat. Vlak voor ze de poortjes heeft bereikt komt er een pubermeisje op haar af en maakt de dame duidelijk dat ze ad random door de computer is uitgezocht voor een controle. De tas wordt open gemaakt, de spullen eruit gehaald om vervolgens weer door het meisje te worden ingeruimd. Ze heeft duidelijk minder strategisch inzicht dan de bejaarde dame en houdt uiteindelijk boodschappen over die niet meer in de tas passen.

Bedankt en tot ziens.

Geplaatst in Fun | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen