2011

Hangend op de bank staar ik naar de urn van mijn pas overleden trouwe viervoeter “Waar wacht je op? Hij gaat echt niet kwispelen hoor.” Ik moet lachen om mijn eigen gedachten. Humor werkt relativerend, het verzacht pijn, en soms is het een vlucht. In dit geval beide.

Ik denk aan het afgelopen jaar, een achtbaan, een jaar van uitersten, een echt April jaar. Na drie-en-een-half jaar theateropleiding met anderhalf jaar ploeteren aan een op-z’n-April’s- ik-leg-de-lat-lekker-hoog-en-kies-de-moeilijkste-weg-voorstelling, studeer ik op 29 april af als theaterregisseur.

Ik heb mijn diploma nog amper vast en stort me, compleet uitgeput, volop in de politieke strijd voor behoud van het PGB en bijt mij ook vast in het ondernemerschap. Tussendoor vlieg ik naar Kiev om de as van mijn dierbare oma naar haar familiegraf te brengen. Kort na terugkomst, aansluitend op een avonddebat in Den Haag, vlieg ik voor een vakantie door naar Kreta. Een vakantie waarin ik mijzelf met een slapstickachtige actie een halve hersenschudding bezorg en vervolgens de vriendin die mee is knock-out sla. Anderhalve dag na terugkomst zit ik weer in de Tweede Kamer. Over de vraag hoe mijn vakantie was moet ik lang nadenken, welke vakantie?

De twee daarop volgende maanden ben ik de weg totaal kwijt, een ware nachtmerrie. Zo grondig als ik alles aanpak, zet ik de zoektocht naar mezelf in met een drive en precisie waar de nationale opsporingseenheid een puntje aan kan zuigen. Eind augustus word ik gevraagd om aan een survival weekend mee te doen. Zonder nadenken zeg ik ja, en sta de volgende dag met tas en hond in de bossen bij een groep mensen waarvan ik niemand ken. Een ouderwetse impulsieve April actie. Ik geniet, haal ongein uit, lach, zing en survival mee. De knop gaat om, ik heb een krachtig tot-hier-en-niet-verder-inzicht en laat alles van mij afglijden.

Vanaf dat moment ben ik vol energie, kracht en creativiteit. Mijn netwerk groeit sneller dan ik kan bijhouden, mijn agenda staat vol afspraken en ik kom bij de selectie van het Nederlands rolstoelhockeyteam. Ik pak het ondernemerschap weer op en rol ondertussen ook in een halve politieke carrière. Saai zal het in mijn leven nooit worden.

Het was een pittig en confronterend jaar. Maar ook een jaar waarin ik veel heb geleerd en een aantal fijne, warme en inspirerende mensen heb ontmoet. Een sluier van rust valt over mij heen. Ik maak keuzes voor het komende jaar, voel mij sterk en tevreden.

Ik kijk weer naar de urn. Ik sta mezelf toe te voelen wat ik niet wil voelen. Een paar stille tranen volgen langzaam de zwaartekracht. Ik kijk naar de urn, en in gedachten zie ik hem kwispelen. Ik glimlach, het is goed zo.

Proost!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op 2011

  1. Rens zegt:

    Lieve Aap,
    dat 2012 niet minder hectisch en inspirerend mag worden, maar wel met minder gedwongen afscheid nemen!
    Liefs, Rens

  2. Bea zegt:

    Lieve April,

    Bij het lezen van je blog biggelen de tranen over mijn wangen.

    Missen doe ik Kay ook.
    Geen kwispelende hond.
    Geen knuffel met zijn natte snuit, als ik kom.

    Inderdaad zoals je schijf ,het is goed zo.
    Het was mooi om hem te mogen mee maken.

    Ik wens je een goed 2012 toe.
    Liefs MAM

  3. Marja zegt:

    Lieve April,
    ik volg je via twitter en je blogs en heb heel veel respect voor jou!
    toen jij Kay verloor, moest ik huilen.
    je bent een KANJER!

  4. Debs zegt:

    Grappig, dezelfde avond dat jij je eind voorstelling had klapte bij mij de boel in elkaar en begon mijn zwaarste zoektocht…. ik kon het me alleen niet permiteren om actief te worden…Ik heb dit jaar geleerd mezelf eindelijk eens op de eerste plaats te zetten, ook heb jij daar dit jaar een aandeel in gehad… het leren stopt niet… ik heb ook geleerd dat ik veel meer steun om me heen heb dan ik altijd dacht..thnx… wanneer gaan we samen weer eens op zoektocht?

  5. Nina zegt:

    Misschien toch een politieke carrière? Volgens mij lukt jou dat wel.

  6. Heftig jaar en dan je oma en je trouwe hond af moeten geven aan 2011. Sterke dame vecht voort voor jezelf en tegen die idiote bezuiniging op PGB. Trouwens sport zit aardig verdeeld in de familie Ranshuijsen.
    Een sprankelend 2012 toegewenst.
    Els

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s