2012

Het is acht uur in de ochtend, de deurbel gaat. Daan drukt vanuit zijn bed op de automatische deuropener om de voordeur van zijn aangepaste huis open te doen. “Goedemorgen!!! Het zonnetje schijnt! Heb je lekker geslapen??!! We zullen je eens even lekker wassen!”, gilt de vrouw die hem komt helpen met opstaan. Daan zwijgt.

De vrouw stormt de slaapkamer binnen, loopt met ferme passen door naar de aangrenzende badkamer en terwijl ze de waskommen en handdoeken bijna laat vallen, rukt ze zijn kledingkast open. “Zo, wat zullen we vandaag eens aan doen?”, vraagt de vrouw op schrille toon. Zonder op zijn antwoord te wachten trekt ze kleding uit de kast, “dit is lekker makkelijk, ik heb niet veel tijd”, zegt ze terwijl ze een joggingpak op bed gooit. Daan zwijgt en kijkt op de klok.

Om kwart over acht gaat opnieuw de deurbel. Daan doet de deur open en een man, vallend onder de WMO-regelgeving, komt zijn boterham smeren en koffie zetten. “Het staat klaar!”, roept de man terwijl hij de deur weer uitgaat. Even later zit Daan gekleed in joggingpak in zijn rolstoel, de vrouw klokt uit, struikelt half over de deurmat en rent door naar de volgende cliënt. Daan staart naar de deur, drinkt de laatste slok van zijn koffie, verplaatst zich langzaam naar het raam en kijkt naar buiten.

Het is een komen en gaan van mensen die op weg zijn naar hun werk of die hun kinderen naar school brengen. Over een uurtje komt Remy, het zoontje van de overbuurvouw om Daan te helpen met boodschappen doen. Twee keer in de week komt er iemand uit de wijk als mantelzorger om Daan daarmee te helpen. Remy valt af en toe in als zijn moeder het te druk heeft. Remy doet Daan aan zijn eigen zoontje denken. Hij mist hem. Om het weekend komt hij logeren bij Daan. Als hij een vrijwilliger kan regelen dan gaan ze samen weg om leuke dingen te doen.

Daan denkt terug aan de tijd waarin hij volwaardig mee kon doen. De tijd waarin hij ondanks zijn handicap gewoon werk had en op een gelijkwaardige manier partner en vader kon zijn. In acht jaar had Daan zijn leven opgebouwd met behulp van goede voorzieningen als het Persoonsgebonden Budget en de mogelijkheid om zelfstandig te wonen in een aangepaste ADL-clusterwoning. Hij was het voorbeeld van een geslaagd participatie en integratie beleid. Met de komst van het nieuwe kabinet werd er stelselmatig van alle kanten op voorzieningen bezuinigd. Het werd steeds lastiger voor Daan om zijn zorg goed te regelen.

Er kwam een steeds grotere druk te liggen op zijn partner om taken over te nemen. Als klap op de vuurpijl besloot het kabinet vorig jaar om de zorg die hij nu in zijn woning kreeg, onder de AWBZ regels te laten vallen. Daan had daardoor geen recht meer op een Persoonsgebonden Budget. Hij kon daardoor de hulp op zijn werk niet meer goed geregeld krijgen. In huis kon hij bepaalde soorten zorg, die niet door de ADL-cluster geleverd konden worden, niet meer ondervangen. Hij kon zelfs niet meer zelf de tijden bepalen waarop hij hulp kreeg. Er was nu een weekrooster met de tijden waarop hij moest opstaan, naar bed gaan en douchen. Hij kreeg geen hulp meer met eten koken, iets dat hij op zich had genomen om zijn partner te ontlasten die ook vier dagen werkte.

Het was sluipend gegaan, steeds meer moest hij aan zelfstandigheid en autonomie inleveren, steeds meer werd hij afhankelijk van mantelzorgers, vrijwilligers en zijn vriendin. Steeds meer werd hij afhankelijk van de welwillendheid van anderen. Toen kwam dat moment, die avond, waarop zijn vriendin aangaf hun relatie op deze manier niet meer te zien zitten. Toen was Daan echt alles kwijt.

Gelukkig heeft hij mogen proeven aan hoe het is om echt te leven, te participeren en integreren. Ach, de kindertjes in Afrika hebben het veel slechter.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

5 reacties op 2012

  1. Joyce zegt:

    Hoi April,

    Heel mooi geschreven!
    Hopelijk luisterd/kijkt er iemand naar en staat er een good will person op die zegt.. Dit kan en mag niet gebeuren.

  2. Rainsy zegt:

    He April,
    Lang niet gesproken. Ik vind het een heel goed stuk wat je hebt gespreven. Wij zetten er zelf ook mee met m’n schoon ouders. Die hebben beide PGB. M’n schoon vader heeft een incomplete dwarsleasy. Dus ik hoop dat die plannen ook niet door gaan. Misschien kan ik met de macht die ik niet het bij de raad van state het wel bij een staadsraad onder de aandacht brengen. Raad van state heeft meer macht dan men denkt. We’ll see.

    Groetjes mij.

  3. Cyriel Nijhof zegt:

    Wauw, echt ge-wel-dig geschreven April! Ik was er gewoon even stil van. Ik ga hem gelijk op mijn facebook posten!

  4. Smurf zegt:

    Jeetje Aapje,

    Ben er ff helemaal stil van… Wat heb je dit goed geschreven…

    x Smurf

  5. bea zegt:

    Tranen schieten in mijn ogen bij het lezen van je stuk.
    Je bent van een zelfstandig mens tot een lijdend voorwerp verworden. Alleen te bestaan om anderen een inkomen te verschaffen.

    Ministers en tweede kamer leden moeten verplicht worden een midden inkomen te krijgen, 40 uur uitbetaald te krijgen en de overige uren is vrij- willergers werk. Geen chauffeur met dure auto’s.
    Geen vergoeding kleding, dure etentjes enz. Kostenbesparing, miljoenen.

    Bea.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s