Oma

Het is 0u55. Ik lig op bed, mijn koffer en tas zijn gepakt. Nog een paar uur en dan ga ik richting Schiphol. Naar Egypte, de zon, de Rode Zee, de mensen die ik daar ken. Lekker duiken en octopussen zoeken. Weg van alles, heerlijk ontspannen en alles achter mij laten, even niet bezig zijn met alles wat “moet”. Puur genieten.

Dan een onbestemd gevoel. Een koude rilling, een wee gevoel in mijn buik. Ik probeer het te negeren. De telefoon gaat, mijn tante. Oma is net overleden.

De koude rilling valt op z’n plek. Dat verwart mij. Als op de automatische piloot neem ik de boodschap van mijn tante aan en zeg dat ik morgenochtend kom. Ik hang op en staar voor mij uit. Het is code rood. Mijn calamiteitenplan treedt vanzelf in werking. Alle gevoelssignalen worden geblokt. De wereld staat stil.

In de verte hoor ik een tsunami van gevoel aan komen razen. Blijkbaar zijn er wat blokkades doorgebroken. Langzaam dringt tot mij door dat datgene wat ik altijd weigerde te geloven toch was gebeurd. Uit alle macht probeer ik de blokkades weer op te bouwen. Het helpt niet meer. Ik breek. De tsunami spoelt door mijn lijf, stille tranen zoeken hun weg over mijn wangen en mijn hals, om zich daarna te versmelten met mijn nachtkleding.

Vandaag is het alweer een jaar geleden. Een jaar waarin ik mij meer bewust ben geworden van wie ik ben. Waarin ongrijpbare familiebanden langzaam vorm krijgen en bestaande vriendschappen sterker zijn geworden. Een jaar waarin ik nieuwe mensen heb ontmoet, andere wegen ben ingeslagen, duidelijke keuzes heb gemaakt en een waardevolle vriendschap rijker ben.

Ik lees het boek “1000 dagen dwangarbeid”, geschreven door mijn opa. Daarin vertelt hij over het werkkamp waar hij als Hollandse jongen in de Tweede Wereldoorlog te werk is gesteld en hoe hij een Russisch meisje, mijn oma, leerde kennen. Ik krijg een kijkje in hun belevingswereld en geschiedenis. Terwijl ik het lees realiseer ik mij dat als sommige dingen anders waren gelopen ik niet had bestaan.

Oma hangt om mijn nek, althans, een deel van haar. Over een paar weken gaan we naar Kiev, de plek waar oma is geboren en getogen, en brengen haar terug naar haar roots. In mijn gedachten en in mijn hele zijn draag ik haar met mij mee.

“Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Oma

  1. Georg zegt:

    Namens Opa:
    Opa vond het het leuk dat je dit op deze dag hebt geschreven.
    Hopelijk kan je in Kiev nogmaals een mooi afscheid
    van jouw OMA nemen.

  2. Smurf zegt:

    Heel mooi Apie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s