Pyamadag

Ik rolde van mijn bureau naar de printer. Een schurend metalig geluid ging met mij mee. Ik bekeek mijn rolstoel aan alle kanten, maar zag niets. Ik rolde naar de keuken, nee, dit klonk niet goed. Ik werd overvallen door een vreemde angst dat mijn rolstoel ieder moment in elkaar kon storten. Dit lijkt wellicht wat overdreven, maar ik heb in het verleden de nodige bizarre situaties meegemaakt. Zo stak in eens een heel druk kruispunt over en zag opeens mijn achterwiel voor mij uit gaan. Niet veel later lag ik zelf op de grond en zag de verkeerde stoplichten op groen springen. Het is gelukkig goed afgelopen. Zo ook de keer dat ik midden in de nacht een geblokkeerd wiel had en op een niet al te veilig punt onder een voetgangerstunnel stil stond. Ik heb toen de politie gebeld, die mij netjes thuis hebben gebracht. Maar ik kan u verzekeren, het waren lange minuten.

Ik stond stil en dacht na. Mijn maag, die vandaag al niet zo’n goede bui had, liet nog even extra van zich horen nu de adrenaline de aandacht vroeg. Iets was er niet goed, maar wat? Ik liet mijzelf op de grond zakken en keerde mijn rolstoel om. Oja, ik had net mijn Iphone zonder hoes achter in mijn stoel gelegd. Deze lag nu onder de kast. Na een grondige inspectie zag ik het; mijn massieve voorwieltje stond schuin. Hij werd deels nog op zijn plek gehouden door een los zittend buisje waarvan ik de naam iedere keer vergeet. Als mijn rolstoel een vliegtuig was geweest dan was dit een aircrash investigation aflevering van Discovery Channel geworden. Maar nu?

Ik zat op de grond, in mijn stoel klimmen gaat al niet zo fijn, laat staan als het wiel ieder moment weg kan schieten. Mijn telefoon lag onder de kast en mijn maag draaide zich nog eens om. Adem in en adem uit…een gevoel van lichte paniek overviel mij. Ik wist dat dit kwam doordat ik mijzelf de laatste dagen al enigszins had uitgeput, een verklaarbare wat labiele reactie dus. Oké, even mezelf herpakken. Ik kroop naar de kast, had mijn telefoon te pakken en trok hem naar mij toe. Mijn hulphond vond dit wel een leuk spelletje, gaf mij een lik in mijn gezicht, duwde met zijn voorpoot de telefoon weer onder de kast en ging vol verwachting naast mij liggen kijken of die telefoon het lef had weer onder de kast uit te komen. Ik besloot hetzelfde te doen. Hij had duidelijk minder geduld dan ik en begon al piepend wild met zijn poten onder de kast te graaien. Het is een Duiste Herder, en met zijn temperament zag ik mijn Iphone al compleet onder de krassen zitten en de tv, die op het kastje staat, naar beneden op mijn hoofd storten. Ik heb het toen toch maar zelf opgelost.

Uiteindelijk zat ik, onder stof en hondenharen, weer in mijn rolstoel en belde de storingsdienst van de rolstoelleverancier. Na lang wachten werd mijn naam en nummer opgeschreven en werd ik een half uur later terug gebeld door een monteur uit Eindhoven. Ik legde het probleem uit, gaf aan dat ik zo geen kant op kon en vroeg hoe laat hij kon komen. “Meisje, dat gaat niet meer lukken, ik heb nog een mevrouwtje in de wacht staan en dan is het al heel laat. Morgen komt mijn collega” Even twijfelde ik of ik de strijd aan zou gaan en hem desnoods ’s nachts zou laten komen (hoewel ik betwijfel of ik die strijd gewonnen zou hebben). Ik besloot het van me af te zetten en de avond verder op bed door te brengen. Het scheelt, ik was toch al niet zo fit. Vanmorgen om 8u belde ik meteen weer de storingsdienst om te checken of ze het bericht hadden doorgekregen en om mijzelf ervan te verzekeren dat er echt snel iemand zou komen. Ik kreeg een bandje; “Het is helaas erg druk. Wij verzoeken u op een later tijdstip terug te bellen. De verbinding wordt nu verbroken”.

Ontstemd ben ik, liggend op bed, maar vast aan het werk gegaan op mijn laptop. In mijn achterhoofd spookt een soort vlaag van woede rond. Dit zijn de momenten dat je geconfronteerd wordt met jezelf, met de afhankelijkheid van hulpmiddelen en een systeem. Dat zo’n klein rot buisje en schroefje er voor kunnen zorgen dat ik geen kant meer op kan. Maar nog ontstemder ben ik door het idiote beleid van de gemeente. Die mogen om de vijf jaar een nieuwe aanbesteding doen bij een leverancier. Daar wordt altijd gekeken naar het kostenplaatje, niet naar de service en ervaringen met het bedrijf. En steevast, moet ik verplicht iedere vijf jaar van de een op de andere dag overstappen naar een andere servicedienst. Elke keer moet ik alles wat ik hebt opgebouwd aan contacten en goodwill weer opnieuw gaan opbouwen. Als klant was ik tevreden met de vorige dienst, meer dan tevreden zelfs. Nu ben ik weer terug bij af. Terug bij “mevrouwtje en meisje”. Ondertussen belt de monteur van gisteren. Hij doet zijn best om de dienstdoende monteur te pakken te krijgen, maar die is blijkbaar druk, want hij krijgt hem niet te pakken. Wat een geruststellende mededeling. Gelukkig lig ik droog en zacht op mijn bed, al 16 uur.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fun, Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s