Het jaar 2012

Het was het jaar waarin we goud wonnen op het EK rolstoelhockey.

Het was het jaar waarin mijn onderneming zich met mooie stappen verder ontwikkelde.  Lees verder

Advertenties
| 2 reacties

De deur

Ze heeft het druk, geen tijd. Zoals iedereen tegenwoordig.

Ze heeft geen tijd om na te denken, te voelen. Dat bevalt haar wel.

Ze leeft in een flow, en alles wat dit dreigt te doorbreken negeert ze.  Lees verder

Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

2011

Hangend op de bank staar ik naar de urn van mijn pas overleden trouwe viervoeter “Waar wacht je op? Hij gaat echt niet kwispelen hoor.” Ik moet lachen om mijn eigen gedachten. Humor werkt relativerend, het verzacht pijn, en soms is het een vlucht. In dit geval beide. Lees verder

Geplaatst in Persoonlijk | 6 reacties

Swaraj

Toen ik klein was wilde ik een wolf, maar dat mocht niet van mijn moeder. Later als je groot bent en een eigen huis hebt dan neem je maar een wolf zei mijn moeder heel slim. Daar kon ik mee leven. Lees verder

Geplaatst in Persoonlijk | 29 reacties

Survival of the fittest

terugnaardebossen.nl‘Hou je van kamperen?’, vraagt een man in gele blouse. Enigszins verrast kijk ik hem aan, “ja. Want?” Een andere man vertelt dat zij van actiegroep “Terug naar de bossen” zijn en een survival Lees verder

Geplaatst in Fun, Persoonlijk, Politiek | 1 reactie

Facebookloos

“Je gaat je account deactiveren, weet je het zeker?”, ik klik op ja. Er verschijnen foto’s van willekeurige vrienden, “deze vrienden gaan je missen, weet je zeker dat je jouw account wilt deactiveren?”, ik klik op ja. Er komt een email binnen, “je hebt zojuist je account van Facebook gedeactiveerd, wil je deze weer activeren?” Lees verder

Geplaatst in Fun, Persoonlijk | 5 reacties

Titanic

Je hebt van die mensen waarbij alles achter elkaar mis gaat. Ik ben er zo een.

Ik ben met een vriendin op vakantie, Kreta. Het is laat in de avond en we zitten op het uiterste puntje van een donkere pier naar de maaneclips te kijken. Het is een heldere hemel met veel sterren en een enkele wolk. Als je een tijdje in het donker kijkt zie je de contouren van de rotsen in zee steeds scherper worden. Aan de linkerkant van ons zijn de lichtjes van de bergdorpen in de verte zichtbaar.

Mijn vriendin begint “My heart will go on” te zingen omdat ze denkt dat wij te pletter zullen varen op de ijsschots die voor ons opdoemt. Ik ben wat nuchterder en wijs naar de bergdorpjes die in de lucht lijken te zweven doordat je het donkere berggedeelte eronder niet ziet. Ik vertel haar dat het ruimteschepen zijn en wijs naar de grootste van de drie, het moederschip. Ze begint nog harder te zingen. Gefascineerd blijf ik naar de ruimteschepen kijken. Wat zou ik daar graag aan boord zijn. Na een tijdje krijgen we het koud van het zitten voor op de boeg, de ruimteschepen hangen stil in de lucht en de ijsberg komt niet dichterbij. We besluiten terug te gaan naar onze studio en daar op ons buitenplaatsje verder te kijken naar de maaneclips.

Ik kom overeind uit mijn rolstoel om staand de deur naar de buitenplaats open te kunnen doen. Mijn vriendin kent mij en roept “laat mij dat maar doen”. Ik zou niet weten wat er mis kan gaan, zet twee stappen naar de deur en trek aan het handvat. De deur klapt vanaf boven naar mij toe. Ik schrik en val half voorover.
Er blijkt ook een kantelstand op te zitten. Snel kijk ik achterom of ze het niet heeft gezien, duw de deur weer terug en draai het handvat weer vast.

Terwijl ik overeind kom voel ik een ruk in mijn nek en donder weer voor over met mijn hoofd tegen de deur. De omslagdoek de ik, zittend op de boeg van de Titanic, om mijn nek had geknoopt, was vast komen te zitten tussen de deur. Mijn vriendin kijkt om en schiet in de lach. Enigszins geneerd lach ik vriendelijk mee. Ze pakt de fotocamera om ook dit vast te leggen voor ons vakantiealbum. Ik sta nog steeds in een onmogelijk voorovergebogen positie.

Het gordijn dat voor de deur hangt belemmerd het zicht voor de cameralens en ik geef een harde ruk om het van mij vandaan te trekken. Net op het moment dat ze de foto maakt hoor ik een hard geluid in mijn hoofd. Pok. Het geluid van een massief houten roede die naar beneden dondert. Nu weet ik het zeker; de hemel komt naar beneden zetten. Een scherpe pijn trekt door de hele linkerkant van mijn hoofd, ik voel mezelf wegzakken terwijl ik mij realiseer dat ik mij dan ophang aan de omslagdoek die nog steeds vast zit. De “help” uit mijn mond bereikt mijn vriendin niet. Die ligt inmiddels rollend van het lachen op de grond.

Met veel moeite blijf ik bij mijn positieven en krijg de omslagdoek los. Ik zet twee passen en laat mij op bed vallen, precies met mijn heup tussen de matrassen en op het hout van de tegen elkaar aangezette bedden. In elkaar gekrompen en huilend van de pijn kruip ik door het bed waar ik mijn vriendin tegen kom die het nog steeds uitgilt van het lachen. Na vijf minuten krijgt ze zichzelf enigszins onder controle en kijkt mij met doorlopen ogen aan. “Sorry, ik ben echt niet van de leedvermaak. Wil je een glas water?”, en terwijl ze dit zegt stikt ze bijna in een volgende lach kick.

De volgende dag stem ik in met haar advies om te luisteren als ze zegt dat ik iets niet moet doen. We gaan naar de auto om ergens te  eten. Bij de auto let ik goed op of de ondergrond waarop ik moet staan vlak is. Dan gooi ik mezelf overeind. Net op dat moment buigt mijn vriendin zich naar mij toe en ik raak haar met mijn schouder vol onder haar kin. Een voltreffer, ze gaat direct knock-out en zakt in elkaar.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Geplaatst in Fun | Een reactie plaatsen