The world we have created

Een wereld waarin voor iedereen goede zorg beschikbaar is willen we allemaal. Zorg waar mensen zich goed bij voelen. Waarbij ze keuzemogelijkheden hebben zodat de zorg aansluit bij wie je bent en hoe je wilt leven. Ik denk dat dit voor iedereen heel belangrijk is. Of je nu jong of oud bent, slim of minder slim, gedreven of passief. Zorg nodig hebben betekent hoe dan ook een bepaalde mate van afhankelijk zijn. En bij afhankelijkheid, overigens zijn we dat allemaal van elkaar, bestaat het gevaar van ongelijkwaardigheid. Een situatie die kan leiden tot minimalisering van individuele – en collectieve- capaciteiten en machtsmisbruik.

Op dit moment is het thema zorg hot in politiek en media. De afgelopen tijd is veel gedebatteerd en gedemonstreerd over AWBZ, WMO, PGB en 1e en 2e lijns hulpverlenende instanties. De zorg is hot, want het zorgstelsel gaat op de schop. Het barst uit zijn voegen, het gaat mis, het geld is op. Bezuinigen lijkt daarop het enige antwoord.

Bezuinigen is denk ik het minst goede wat je kan doen. Zorg is een groot onderdeel van onze maatschappij en hangt samen met tig andere systemen waarop ons land draait. Het gaat niet om geld, dat is een middel, het gaat om kracht van mensen. En die kracht neemt alleen maar af, zowel individueel als collectief, als mensen ongelukkiger worden. En als kracht afneemt, neemt ook bereidheid af.

Ik ben van mening dat erkenning, inleving, een positief gevoel van eigenwaarde en respect over en weer de belangrijkste pijlers zijn om een breed draagvlak te creëren in een samenleving. Want dat is wat moet gebeuren om ons land, ons zorgstelstel weer gezond te krijgen. En dat draagvlak krijg je niet door groepen mensen te creëren en tegen elkaar uit te spelen. Dus moet je investeren. Investeren in inleving, begrip en gevoel van solidariteit. En daarmee heb ik het niet alleen over eenrichtingsverkeer van rijken naar armen, van “sterkere” naar “zwakkeren”. Ik heb het over een totalitair samenhorigheidsgevoel. Bereidheid om over en weer te investeren, te zoeken naar alternatieven. Bereidheid komt vanuit jezelf en niet vanuit een opgelegde maatregel door de overheid.

Ons land, onze cultuur, is individualistisch geworden. Solidariteit en collectiviteit zijn voor veel mensen geen normen en waarden meer, maar enkel een begrip. Een aantal politieke partijen speelt hier handig op in. Want wie wil er geen ideale wereld waarin iedereen het goed heeft en voor elkaar zorgt uit oprechte naastenliefde. Een wereld waarin mensen elkaars wensen en privacy respecteren en op een respectvolle en gelijkwaardige manier met elkaar omgaan. Is er iets mis met deze insteek? Nee, wat mij betreft niet. Maar het mag duidelijk zijn dat daar een flinke cultuuromslag voor moet gaan plaatsvinden.

En dan kom je bij de vraag, wie is daartoe bereidt? Ik denk maar zeer weinig mensen. Ik pak de huidige situatie rondom het PGB, in relatie tot zorg in natura, er bij. Het is een vicieuze cirkel. De huidige vorm van ZIN kan niet bieden wat het PGB biedt. Namelijk de flexibele inzetbaarheid, keuze vrijheid en eigen regie. Maar heeft niet iedereen daar recht op? Op keuze mogelijkheden en eigen regie? In het laatste geval zou het PGB niet eens nodig zijn. Maar PGB afschaffen betekent voor veel mensen hun zelfredzaamheid en leven in eigen regie afpakken. Het verschil tussen ZIN en PGB zo groot laten zijn is wat mij betreft ook geen optie.

Met de huidige plannen van dit kabinet wordt vooral afgebroken en her en der gerepareerd. Want meer is het niet. Repareren om zorg die ondertussen zover in kwaliteit is gezakt weer iets op te krikken. Het kabinet noemt dit hervormen in plaats van bezuinigen, dat klinkt positiever. Hebben de oppositiepartijen dan wel dé oplossing? Ik denk het niet. Dat is het probleem, iedere partij maakte keuzes waarbij ze de ene doelgroep meer vertegenwoordigen dan de andere. En het beleid hangt af van diegene die het beste de benodigde kiezers kan bereiken en overtuigen om het plan door te voeren, dat is onze democratie.

Iedereen wil verandering en weet hoe het zou moeten zijn en maar weinige zijn bereid er zelf op achteruit te gaan. Ook begrijpelijk, het gaat om je leven, om verworven rechten en vrijheden. Als dit vervalt dan heeft dat heel veel impact op je leven en welzijn. Zo zijn wij mensen. Gehecht aan wat we hebben en naast roedeldier ook erg op onszelf gericht. Of is dat cultuurgebonden?

Steeds meer ben ik, letterlijk, gerold in het Haagse politieke wereldje. Vechtend voor mijn eigen individuele wensen om ondanks mijn handicap te kunnen leven in eigen regie. Vechtend voor behoud van verworven voorzieningen waarmee ik, en anderen in soortgelijke situaties, een zelfstandig leven hebben kunnen opbouwen. Vechtend om niet weer afhankelijk te worden van goodwill, willekeur en hulp -en zorgverleners waar ik doodongelukkig van word.

Mooie, lastige en frustrerende gesprekken met Tweede Kamerleden, het bijwonen en volgen van debatten en steeds vaker om advies worden gevraagd wakkeren mijn voorheen weggestopte ambities tot politicus aan. Opkomen voor een betere samenleving, voor mijn beeld van de ideale samenleving. En tegelijkertijd realiseer mij dat ook ik, vanuit het vechten voor mijn eigen situatie, het individualistische systeem in stand hou. Dat ook ik niet wil inleveren om naar de ideale wereld op zoek te gaan.

“The world as we have created, it is a process of our thinking. It cannot be changed without changing our thinking” – Albert Einstein